Verweij Bookworks

Stukjes van David – Joris Hoekstra

‘STUKJES VAN DAVID’

Openhartig boek van Joris Hoekstra over de gayscene

 

Wat laat je van jezelf zien en wat hou je voor jezelf?

Utrecht – ‘De gayscene heeft een vrolijke, leuke en verbindende kant. Maar LHBTI’ers kunnen zich ook verliezen in vluchtig en destructief gedrag’. Dat zegt de 32-jarige Joris Hoekstra, organisatieadviseur en sinds kort ook schrijver.

Schrijver? ‘Ja, want ik wil iets kwijt,’ knikt hij. ‘Omdat ik me wil inzetten voor de rechten, vrijheid en de veiligheid van LHBTI’ers. Dat is ook in deze tijd ontzettend hard nodig. Denk maar aan de recente moord uit homohaat in Vlaanderen. Daarom ben ik gaan schrijven. De gayscene is over het algemeen een andere wereld waar mensen weinig weet van hebben. Een wereld waarin je volledig jezelf kunt zijn met gelijkgestemden en waar veel ruimte is voor vrijheid en plezier. Maar ook een wereld met oppervlakkige en gevaarlijke kanten. Zelfacceptatie en in sommige gevallen geïndoctrineerde zelfhaat of gebrek aan zelfrespect spelen een belangrijke rol. Ik heb mensen zichzelf op kwetsbare momenten zien verliezen in overmatig feesten, seks en drank- en drugsgebruik. Ik wil mensen graag kennis laten maken met die verschillende kanten en uitdagingen van de gayscene. Daarom heb ik dit boek ‘Stukjes van David’ geschreven.’

Joris Hoekstra woont met vriend Luuk en labrador Mickey in Utrecht. Schrijven heeft hij altijd leuk gevonden. Maar het kwam pas goed op gang na het overlijden van zijn vader in 2019. Zijn moeder was al eerder overleden. ‘Door de dood van mijn ouders ben ik dichter bij mezelf gekomen en de onderwerpen die ik belangrijk vind,’ zegt hij. ‘Het bracht me terug naar de kern, want wie ben ik als ik geen ouders meer heb en hoe verhoud ik me tot het leven? Dat heeft het schrijven van ‘Stukjes van David’ vergemakkelijkt.’

‘Het ontdekken dat je homo bent en daarmee dealen,’ vervolgt hij, ‘is voor velen een worsteling. Want je voelt je al jong anders dan de rest. Veel LHBTI’ers hebben last van die stemmetjes in hun hoofd die je vertellen dat je niet goed genoeg bent. En dat kan resulteren in de enorme drang jezelf te bewijzen. Je blinkt uit in je werk of je vindt bevestiging in je kleding, interieur of je strakke ‘sportschoollijf’. Vooral om maar te bewijzen dat je deugt hè. Ik heb ervaren dat de gayscene ondanks al z’n vrolijke kanten, óók gekenmerkt wordt door de uitdaging rondom zelfacceptatie. Dat maakt mensen kwetsbaar voor misbruik, verslaving en destructief gedrag. Vooral als je jong bent en nog geen idee hebt wie je bent.’

BESPREEKBAAR MAKEN

‘De vader van hoofdpersoon David worstelt in het boek met depressie en suïcidale gedachten. Ik vind het belangrijk om over mentale gezondheid te schrijven,’ legt Hoekstra uit.

‘Veel LHBTI’ers, maar ook anderen hebben mentale klachten. Zeker in deze tijd. Ik vind het belangrijk om deze onderwerpen bespreekbaar te maken. Zodat mensen makkelijker kwetsbaar durven te zijn en sneller hulp durven te zoeken.’

 

Maar heb je er dan ook iets van jezelf in verwerkt?, vraag ik hem.

‘Nee dat niet. Mijn boek is niet autobiografisch. Wel komen er thema’s aan bod die ook in mijn leven een rol hebben gespeeld of dat nog steeds doen. Thema’s als verlies en rouw, evenals het vraagstuk rond identiteit en ‘wie ben ik?’. En natuurlijk,’ zegt hij langzaam, ‘de zoektocht naar zelfacceptatie.’

 

‘Stukjes van David’ gaat dus vooral over al die ‘stukjes’ identiteit, de zoektocht dus naar wie je nou werkelijk bent?

‘Ja! Omdat in de gayscene veel LHBTI’ers met die puzzel worstelen, dus met al die vreemde en ontregelende stukjes van zichzelf. Dat kan leiden tot problemen met je mentale gezondheid. Zeker als er – bijvoorbeeld door een moeilijke thuissituatie of andere omstandigheden – sprake is van extra kwetsbaarheid. Het is dus belangrijk dat je leert om zelfzorg serieus te nemen. Daar gaat mijn boek over.’

Verslaving, depressie, suïcide en zelfacceptatie, het zijn wel behoorlijk zware thema’s….

‘Klopt,’ antwoordt hij resoluut. ‘En zware thema’s zijn onderdeel van het leven. Dus is het de kunst om er luchtig mee om te kunnen gaan. Zoals de hoofdpersoon uit het boek. Met wat meer zelfspot bijvoorbeeld. Maar vooral door zoveel mogelijk jezelf durven te zijn en daardoor ook de speelse kant van het leven te kunnen omarmen.’

 

Authenticiteit en zelfspot zijn dus belangrijk. Denk je dat de buitenwereld ook zo naar de gayscene kijkt?

‘Hm. Doorgaans bespeur ik een mengeling van verbazing, shock, verwondering en jaloezie. De vrije kant in de gayscene spreekt mensen aan. Want eerlijk is eerlijk, in de gayscene wordt openlijker over relaties en seks gesproken dan in de heterowereld.’
‘Tegelijkertijd blijven de meesten vaak toeschouwer. Voor hen is die gayscene een ver-van-hun-bed-show. Daarom is dit boek een mooie eerste kennismaking voor sommige mensen, haha.’

 

Hoe ervaar je die twee werelden zelf?

‘Hoewel ik geen geheim maak van mijn geaardheid, blijft het soms zoeken. Wat laat je van jezelf zien en wat hou je voor jezelf? Ben je in een zakelijke setting direct open over je geaardheid? En durf je intimiteit met je partner te laten zien in het openbaar met het risico op negatieve reacties? Helaas is het nu eenmaal nog steeds  niet hetzelfde. Ik denk dat je juist met wrijving en het gesprek aangaan die twee werelden dichter bij elkaar kunt brengen.’

 

Blijkbaar zit die worsteling waar veel LHBTI’ers mee kampen ook nog in jou?

‘Zelfacceptatie gaat denk ik in golfbewegingen. Ik ben nu nog relatief jong, maar ik weet niet hoe dat is als ik 40 of 50 ben. Het is denk ik nooit af. Al word ik er wel steeds beter in.’ Hoe ik dat doe? ‘Door dat te accepteren. En dat er altijd iets te winnen valt. Daar heb ik vrede mee. Want ik betrap mezelf er soms ook nog op over mezelf of anderen te oordelen. Bijvoorbeeld omdat een man zich te vrouwelijk gedraagt en dat niet past bij het hetero-normatieve beeld van de man. Maar dan stel ik mezelf de vraag waarom ik dat doe. En dan praat ik erover met vrienden.’

 

Wat concludeer je daar uit?

‘Dat het vaak gaat over schaamte. Dat je denkt dat je jezelf zo mannelijk en “normaal” mogelijk hoort te gedragen om niet te worden afgewezen.’

 

Tegelijkertijd voel je je ook gezegend en doneer je zelfs een deel van je boekverkoop aan COC.

‘Ja, want ik heb mijn worstelingen gehad en natuurlijk nog steeds af en toe. Maar ik voel me ook gezegend dat ik in Nederland woon en altijd mensen om me heen heb gehad die mij en mijn geaardheid met liefde hebben omarmd. Dat is niet vanzelfsprekend, niet in Nederland en ook niet daarbuiten. Daarom wil ik er iets aan doen. Door dit verhaal te schrijven bijvoorbeeld. Maar ook met een donatie aan COC. Want COC zet zich dagelijks in voor mijn vrijheden en rechten. Dat vind ik bewonderenswaardig, vooral omdat veel mensen dat vaak ook belangeloos doen.’
Na een stilte: ‘Ik hoef niet per se duizenden boeken te verkopen, ik ben al blij als vijf mensen iets aan mijn verhaal hebben. Dan ben ik in alle oprechtheid heel dankbaar,’ glimlacht hij.

 

Nieuwsgierig naar ‘Stukjes van David’? Je bestelt ‘m hier.